"nuclear joy kernel" (Michael Eigen)

"It is joy to be hidden but disaster not to be found." (Winnicott)

Gedroomd dat vader nadat hij gestorven was opnieuw op het ziekenhuisbed lag, grijnzend, rechtop in geruite pyjama, uitdagend, terwijl ik vanop de gang de kamer inkeek, doodmoe van het sterfbed, waarop vader akelig wakker was, ik honderd jaar en eenzaam met de stervende, die luid mijn controledrift uitlachte, en ik stond ernaar te kijken, probeerde wakker te worden en toen dat eindelijk lukte, was ik opgelucht maar ook behoedzaam, onzeker over de staat waarin we ons bevonden. Vroeger lachte vader stil.

Zolang hij leeft, sterft niemand.

"Eranosian haalt hoorbaar adem. "Het resultaat is beter dan ik had durven te hopen. Het werk is opgegaan in de ruimte."" (DM)

De paradox van de guru: waarom spreken en dus aandacht vragen als je in een staat van verlichting bent? Dat is ook de paradox van de (dikwijls zelfverklaarde) misantroop-schrijver: waarom publiceren en je dus tot de mens richten met wie je geen uitstaans hebt?

beschonken gejuich

"Je komt tot een ontdekking die soms haast iets bedwelmends heeft, namelijk dat je vrij bent, dat er niets is wat op je drukt, niets wat je aanstaat of tegenstaat. In dit leven zonder slijtage en zonder andere beroering dan die zwevende ogenblikken die je ontleent aan de speelkaarten of aan bepaalde geluiden, bepaalde taferelen die je gadeslaat, vind je een geluk dat haast volmaakt is, dat je fascineert en soms doet overlopen van nieuwe emoties. Er valt je een volkomen rust te beurt, je wordt op elk moment gespaard, beschermd. Je leeft in een gelukzalig terzijde, in een veelbelovend vacuüm, waarvan je niets verwacht. Je bent onzichtbaar, doorschijnend, transparant. Je bestaat niet meer: uren, dagen volgen elkaar op, seizoenen gaan voorbij, de tijd verglijdt, je leeft voort, zonder vreugde of droefenis, zonder toekomst of verleden, zomaar, gewoon, vanzelfsprekend, als een druppel aan een kraan van een fonteintje op een overloop, als zes sokken die in een roze plastic teiltje staan te weken, als een vlieg of als een oester, als een koe, als een slak, als een kind of als een grijsaard, als een rat." (Georges Perec; 1967)

A.I. en de algoritmen van sociale media maken ons tot onvrijwillige solipsisten.

0

Pogingen tot persoonlijkheid: 

-3

Mismatch tussen

depersonalisatie en

advaita vedanta 

Georges Perec lezen

Een man die slaapt 

- Meneer De Wever, kan ik u van dienst zijn?

- Nee, u mag beschikken.

Maar muziek beluisteren is het hoogste wat je kan doén.

wat als iemand gehecht is aan zijn onthechting

anarchoprimitivisme

Hoe steeds meer mensen enthousiast verontwaardigd zijn.

Verontwaardiging als figuur, enthousiasme als stijl.

Paul had van kleins af aan het gevoel dat hij hier maar even zou zijn, dat hij gewoon maar eens kwam kijken, door vader en moeder geworpen, maar snel zou hij weer naar huis gaan, wat dat ook mocht betekenen, waar hij ook vandaan mocht komen, snel zou hij weer thuis zijn, en vanuit die houding werd hij nooit ter verantwoording geroepen, want niemand kon hem grijpen, zelfs vader en moeder niet van wie hij de afstand bewaarde.

hij hoorde zonet

dat hij hier niet

thuishoort 

L'Olympia, Houba De Strooperlaan 61, Laken

vooruitgangsconservatisme

"Volgens Paul Valéry vervult enkel wat voor zich bestaat zijn menselijke bestemming. Niets heeft zo tot ontmenselijking geleid als de algemene overtuiging dat producten van de geest enkel te rechtvaardigen zijn voor zover ze bestaan voor anderen. We zouden het kunstwerk moeten waarderen als iets dat absoluut niet voor ons bestemd is, en dat al helemaal niet gericht is op onze beleving ervan." (DWR 239; Frank Vande Veire)

Iets dat de uiteinden van zenuwen afvijlt, het bewustzijn intact laat en je veilig naar huis brengt.

Elke ochtend de dag openvouwen.

Verborgen motieven.

V: Am I not lucky that I was born? Is not consciousness a blessing?

M: It is the greatest blunder for the beingness to appear from the non-being state.

V: Do you suggest that couples should not procreate?

M: Look at you.

"Paulien vormde een banaal Brussels appartement om tot een vintage droomplek, voor het oog van haar tienduizenden volgers." (DM)

Easy does it.

"Mattel lanceert eerste Barbie met autisme: ‘Elk kind verdient het om zichzelf in Barbie te herkennen’" (DM)

"We kennen de mens die ons is ontvallen, de levenden kennen we nooit." (E. Canetti; 1963)

een poëtica zonder levenskunst of

persoonlijkheden uitwisselen 

als troefkaarten of

zodra hij zijn rol krijgt toebedeeld 

speelt hij met verve 

zichzelf 

- Heb jij al eens een vader verloren?

- Meerdere keren. En jij?

- Voor mij is het de eerste keer.

- Weet je nog wanneer je hem voor je gewonnen hebt?

- Nee, dat kan ik me niet herinneren.

- Zo gaat het meestal.

Sensorische overprikkeling.

Al die mensen, al die poses, al die woorden, al die grijpers, al die ficties, geweven tot een stekelig tapijt. 

acribisch onderzoek

"Ãrthabhãga - de verhouding van de zintuigen en hun object: de zintuigen (graha's, grijpers) richten zich alle op hun specifieke object (atigraha, grijpsels). Beide zijn gerelateerd. De grijpsels vormen kennelijk het veld waarop de zintuigen hun vrijheid verwerkelijken." (Alfred Scheepers)

Het leven van Leonard is niet het leven van Leon.

Het leven van de schrijver is niet het leven van de vader.

De schrijver schrijft en de vader vadert.

De vader zit de schrijver in de weg.

De schrijver zit de vader in de weg.

Daar hebben de kinderen mee te leven.

De schrijver triomfeert in het vooruitlopen.

De vader sleept in het spoor van het schrijverschap.

De vader ijlt, nadat de schrijver is gestorven.

Het schrijverschap heeft sporen getrokken.

Wie spreekt er nu? De vader of de sporen die oplichten?

De kinderen luisteren aandachtig naar het sterfbed.

Geen woord doet de schrijver-vader goed.

De vreemde weigert voor zichzelf het afscheid.

De vertaler vertaalt het lastige leven naar een lastige dood.

Leg je maar te slapen, maar de ik en jij en wij klimmen uit het bed.

De laatste stukken van mensen lossen op in het grote bewustzijn.

Alles is uit handen gegeven en niet langer afgedicht.

Leon Nolens (1947-2025)

zelfonteigening

"Ontwend was Columot als een man bij wie een chirurg een klier had verwijderd die onmisbaar is voor de uitoefening van de menselijke vermogens." (Een opiumliefde, Robert Desnos; 1943)

Maar ik wik mijn woorden, want jij hebt vijftig jaar met hem samengeleefd. Dus wat ik over hem denk, kan voor jou een belediging zijn.

zingenot of zinnenweelde 

"I have a black lake in my eye!" (Henry in razernij; film The Stranger; 2022)

verlichting 

depersonalisatie 

als realisatie 

arcologie

wurgnippel

De bevrijde auteur... "About the Author: qntm is the internet handle of Sam Hughes, a writer and software developer living in the UK. He has been writing short-form and serial science fiction for most of this millennium; his preferred writing technique is to start from an interesting hypothetical and drive it to breaking point and far beyond. His website is qntm.org."

- Dus waarom vind je die denker zo goed?

- Omdat hij al mijn intuïties napraat.

apofenie

De laatste twintig jaar volgen we niet alleen de politieke ideeën van ons land, maar ook de ontwikkelingspsychologie van onze politici. Hoe evolueren ze als mens? Worden ze emotioneel rijper met het ouder worden? Hoeveel gezichten hebben we bij deze of gene al geteld? Is zijn loopje veranderd? Het is ook niet makkelijk voor onze politici, want hun uitvergroting op onze schermen kaatst onverbiddelijk tot in het diepste van de afgebeelde mens, die met het door ons gegevene aan de slag moet, die als het ware onze blik moet uitbeelden, ad infinitum of dan toch tot de nederlaag volgt.

autofagie

Hij is een schrijver, dus past hij zijn opinie aan aan de vorm. Het uiterlijk van de opinie is belangrijker dan de inhoud.

Het wordt steeds belangrijker om te lezen, te bekijken en te beluisteren wat moet gelezen, bekeken en beluisterd worden, ook ter ontspanning, en al het andere te vermijden. Nu nog de juiste schaal en de juiste gewichten vinden.

Je zou denken dat zo'n man, pakweg D. De Wachter, eenzaam is, omdat hij op zoveel uitnodigingen van de media ingaat.

"A character in a movie that travels the world in search of the screen." (R. Spira)

De historische roman, zoals die vandaag wordt geschreven, plaatst de roman in de geschiedenis, met veel overbodige feiten en weetjes die worden geëtaleerd als in een vitrinekast. Het is geen roman die zich nonchalant en vanzelfsprekend in het heden van een bepaalde geschiedenis plaatst. Is dan niet de eigenlijke historische roman de roman die achteloos over vandaag wordt geschreven en pas veel later wordt gelezen?

"'Verdoolden' is de term die een schrijver die ik onlangs heb gelezen gebruikt voor mensen die om wat voor reden ook en in weerwil van wat ze eerder in hun leven misschien van plan waren geweest, nooit deel zijn gaan uitmaken van het leven, niet op de manier waarop dat voor de meeste mensen geldt." (De vriend, Sigrid Nunez; 2018)

“Maar politiek is popcultuur geworden.” (DM)

De tekst was in de loop van de overlevering bedorven.

Op een dag zullen de jongste generaties uit protest ophouden met consumeren. Dan valt deze samenleving stil en wordt er amper nog begroot. Pas dan zal vanuit het kleine deze samenleving veranderen. Dit werd op vijf november 2025 om 22.01 uur voorspeld. 

Het is mogelijk om de openbare ruimte te vergeten, maar privé gaat het dan niet goed. 

Het is mogelijk om je privacy te vergeten, maar publiek loopt het dan fout.

Hij wou toch vooral een boek schrijven dat niet kan worden naverteld, dat dus ook niet verfilmd kan worden, tenzij door een blinde camera.

zondag

altijd diezelfde straten

altijd datzelfde patroon

het is hier verlaten

het is doodgewoon

"Tegenwoordig meent iedere particulier dat in zijn persoon de hele maatschappij wordt beledigd." (De jas, Gogol; 1842)

"het volle spreken en de lege spraak"

Naast de vormgeving van de ruimte de vormeloosheid van de tijd die zich nooit laat beoordelen op de uiterlijkheid van het aangewezen uur.

Iemand af en toe kort bezoeken als antidotum tegen zijn aanwezigheid in je hoofd; hem pijlsnel opgebruiken totdat hij weer is aangegroeid en je hem opnieuw moet bezoeken. --- Een bezoeking. 

Mensen weten niet van elkaar hoe ze leven. 

De ziekte is dat je alle gedachten toelaat. 

Er heeft nog nooit een bohemien bestaan, tenzij als een inwoner van Bohemen. 

Wat als iemand niet (meer) in staat is om betekenis aan zijn ziekte te geven? Dat betekent misschien dat zijn ziekte hem even onverschillig laat als zijn gezondheid. Op welke plek is hij dan? En wat heeft de gezondheid hem dan opgeleverd, behalve zijn ziekte? 

Zal zijn ziekte zijn gezondheid overleven?

satiatie 

behandelingsprevalentieparadox

Een tijd waarin de betekenaar argwanend staat tegenover het betekende; geen idee wat dit betekent; de gekte hiervan; far out.

berichtgeving als bewindvoering 

berichtvoering

wijdbeense literatuur; lanoye

avolitie 

logorroe

Dat je eerst naar binnen moet gaan alvorens je naar buiten kan kijken.

kustmorfoloog

Ieder voor zich werd een ramp voor allen.
Of allen voor één de doodknuffel van een ander.

"[E]n ik heb thuis een minikopie van zijn urne die me rust geeft." (DM; 30/8)

"Heb meer vertrouwen en doe minder." (teevee)

accelerationisme

Waarom week na week de televisiepersoonlijkheid of kortom de bekende V. bevragen over het leven, als zij (m/x) per definitie de meest aangepaste is. Zij valt naadloos samen met wat deze samenleving wil tonen en dat heeft dus, dan toch volgens de oude taalfilosofie, geen betekenis. Dat is als de welbekende kindergrap die ik meermaals heb toegepast: de kinderjuf vroeg me waarom ik niet heb getekend, waarop ik antwoordde: Toch wel, juffrouw, een wit konijn in de sneeuw. Omdat dit konijn nooit iets te vertellen zal hebben over de kwaliteit van de sneeuw, zouden journalisten en schrijvers reliëf moeten zoeken in psychiatrische centra, gevangenissen, voedselbedelingen..., om zo iets te weten te komen over het leven vandaag en hoe het te leven. Zo vind je het konijn of als het konijn onzichtbaar is, dan toch de kwaliteit van de sneeuw.

"coup de vieux"

Hij vond het geruststellend om deze lijnen te trekken, om het dossier aanschouwelijk te maken met een ingang en een uitgang, met camera’s hier en daar, met labels op papier en in zijn hoofd: hier het salon, daar de keuken, daar zijn werkbed, daar de wekkerradio, de badkamer, de muggenstekker, de tijdschriften en boeken nog te lezen, de droom van heel deze verbeelde werkelijkheid, de gekte van een job die bestaat uit wachten tot de problemen zich voordoen, geen natuurrampen maar uitsluitend de problemen van de menselijke psyche en dier vege lijf, de interacties tussen psyche en lijf en de schermutselingen tussen meerdere psyches en lijven onderling.

"This habit has stayed with me right up to the present day. Some of my writings (...) were written as I sat on graves in Jewish, Christian and Moslem graveyards. My favourites are the graves that date from nineteenth-century Tangier." (Mohamed Choukri)

to ululate

Emotionele invalidatie

Tangentieel denken

Clubsterben

Proprioceptie

Patiënt is bewust

Oriëntatie in triplo bewaard

Verzorgd voorkomen

Uiterlijk conform kalenderleeftijd

Onmiddellijke behoeftebevrediging

"Ik heb eerder niets gedaan, dacht Markoen, omdat ik de wereld met mezelf had afgeschermd, van mezelf hield. Nu ben ik erachter dat ik niets ben, en de hele wereld is mij geopenbaard, ik heb de wereld gezien, niemand schermt haar voor mij af, want ik heb mezelf erin vernietigd, opgelost en heb daardoor gezegevierd. Ik ben nu pas gaan leven. Ik ben nu pas de wereld geworden. Ik ben de eerste die het gewaagd heeft. Markoen sloeg zijn ogen op naar de bleke, ontwakende hemel: Ik voel me zo akelig omdat ik veel begrijp." (Markoen, Platonov; 1920)

Antediluviaans 

"Le baptême de la solitude"

Het is niet zo belangrijk. Die man heeft immers een hekel aan mij, maar ik vermoed dat hij ook zichzelf haat, wat helemaal niet zo vreemd zou zijn. In zekere zin zijn we dus elkaars gelijken, vanuit zijn standpunt bekeken.

Natuurlijke infestaties

Hij schrijft boven zijn stand en toch wordt hij serieus genomen, niet in het minst door zichzelf.

Gehoord: "Ik ga mijn gezicht doen."

"When I feel well, I think I'm the best man in the world. When I'm sick, I hate myself. I say: you're no good at all, Amar. You're made of mud." (The Sheltering Sky, Paul Bowles; 1949)

 

"He was determined to remain wholly on the periphery of this family pattern; the best way of assuring that, he thought, would be to have no visible personality whatever, merely to be civil, to listen." (The Sheltering Sky, Paul Bowles; 1949)

"een sub-perceptuele dosis"

De pose van de verslaafde die zijn verslaving niet begrijpt.

Hij ziet zijn verslaving als avontuur.

Als zijn persoonlijkheid, natuur.

Niet als zelfverwijt.

Uitgeverij Vleugels, Van Het Hoffstraat 27, Bleiswijk
Een uitgever leest en begrijpt de uitzondering
De liefde van het contract
Begrepen

Waar de wal het schip keert.

Een ijskoude zondag, dertig graden en windstil, bij alle huizen op het plein de gordijnen gesloten, de rolluiken neergelaten, niemand op straat, niemand op een bankje.

Ik heb het allemaal nog eens uitgepluisd, wie wat heeft gezegd en waarom, en ook wie belangrijk is en wie niet, en hoe de waardering is, zo in het algemeen, maar evengoed wie de specialisten zijn en wat het gemene volk van hen vindt, maar uiteindelijk besloot ik het toch maar weer links te laten liggen en verder te lezen in TSJAK!.

Het gezin, van binnenuit natuurlijk, maar ook van buitenaf, vadertje, moedertje, kindje, nog een kindje, enzovoort, of vadertje, vadertje, dubbele verschrikking, of moedertje, moedertje, wat een kutzooi, leve de alleenstaande moeder of vader, of beter nog: Leve het vrijverklaarde weeskind.

De fijnbesnaarde die zich beter voelt dan de bas van de grofbesnaarde heeft nooit de weldaad van de trilling gevoeld na een doorleefd gebeuren; hij anticipeerde slechts op iets dat stond te gebeuren.

Hij roept altijd 

Van heinde en verre

Zijn roep

Om mijn aanwezigheid 

Zo afwezig is hij altijd

Zijn roeping 

Wat is het kapitalisme zonder de kerk? Een pakjesautomaat.

Misschien.

Gostilna Kurej, Blejska cesta 6, Bled

hij wil geen bergen 

beklimmen

hij wil de plateaus 

tussen de toppen

bewandelen

Achtervolgd worden in haarspeldbochten, van 1300 meter naar je bestemming op 600 meter, bumper aan bumper, omdat je geen local bent die de bochten kent, geen waaghals bent, geen sportauto hebt... zou dat een metafoor kunnen zijn?

Okrepčevalnica Jurček, Rebr 29, Zasip

Ambitie begrijpt deze nu oude en zieke man nog steeds als de schooljongen die trots naar voren loopt en aan de schoolmeester zijn opstel laat lezen. Hoe hij als primus inter pares zijn opstel mocht voordragen, vooraan in de klas, op een verhoog. Of die twee keer dat hij 's middags in de eetzaal voor wel honderden leerlingen zijn opstel bracht. Daarna had hij dagen gevlogen. Na uiteindelijk moe, zwaar en een beetje teleurgesteld te zijn geland, begon hij alvast ijverig aan een nieuw opstel. Dat is ambitie hebben, vertelt hij met natte pretoogjes.

Falafel King, Hogeweg 2, Borgerhout 

Er bestonden nog wel introverte en tegelijk publieke schrijvers, maar ze waren met steeds minder en zij die nog zichtbaar waren, moesten zichzelf zodanig uitputten om te kunnen blijven bestaan dat ze vanzelf steeds magerder en bleker werden en bij leven zouden ophouden te bestaan. Maar vrijwillig opgesloten in kamers waren er wel honderden introverte schrijvers hard en enthousiast aan het werk, zonder medeweten van maar vooral zonder medeplichtigheid aan een publiek en dat leverde schatten op voor later of voor de industrie van de papierrecycling. Wat telde, was het plezier en de onbezonnenheid van de introverte niet-publieke schrijver.

Niet vergeten een opiniestuk te schrijven.

Heel veel redenen, de meeste persoonlijk en kleinmenselijk, hebben hem hiertoe gebracht, maar ze zijn niet onoverkomelijk. De kans bestaat dat hij het oorzakelijke weet aan te pakken en zo tot een andere uitkomst komt. Hij zal er nu niet meteen een nieuwe mens door worden, maar men zal toch aan hem zien dat hij aan zichzelf heeft gewerkt en dat het meer is dan louter cosmetica. Maar laat hem dat in de luwte beleven. Hij hoeft het nog niet van de daken te schreeuwen. Dat zou trouwens ook niet geloofwaardig zijn. 

Het kind droeg zijn ouders op voeten.

Hij droeg zijn kind in zijn broekzak.

Zij droeg haar kind als een kroon.

Niet vergeten niet te drinken.

Een bezoek aan de Zoo van Antwerpen

Er slenterden veel mensen

Op het terras van café Flamingo

was het goed drinken

De stokstaartjes zijn me bijgebleven

Alsook de buitenaardse larven

van vissen in de zee

En geharnaste mensen

die praatten over

hun corvee

Geen zelf

Angst 

Dus toch zelf

Hij leest als een jager zonder geduld (en is daarom lui), op zoek naar iets dat hem ontregelt of openbreekt, bevrijdt of bevredigt, zonder interesse voor auteursnaam, gender en boektitel, en hop naar het volgende boek, woest, gretig en hop, onthoudt hij alleen zichzelf die op zoek is.

Het zou moeten lukken om te schrijven zonder anekdotiek en zonder lifestyle als politiek, maar toch nog met leven, heel veel van het luchtige en geleefde leven, maar dan helaas zonder seks, want die wordt geclaimd door de lifestyle en dan wordt het weer politiek.

Voor wie zich schraal en moe voelt, is deze lente-explosie van groen een aanslag op zijn herfstlandschap, een bijna verkrachting van zijn winter, een geperverteerde inkleuring van de doorkijk en de inkijk die hij heeft op mensen en dingen. Gelukkig is er nog de aanhoudende droogte. Hopelijk vordert die wat op het wansmakelijke groen in.

Het gaat niet over jou als het over een ander gaat. 

Dus verwelkom zijn euthanasie.

De vrijheid om je vrij te voelen tegenover je vrijheid, dus de niet-opgelegde vrijheid, de vrijblijvende vrijheid, die niet vrijgevochten is, maar je tegemoetkomt vanuit de ander, als een geschenk dat je onverwachts toevalt, je mag vrij zijn omdat het niet moet, er is ruimte en tijd in de luwte van het tussenseizoen.

Al bijna vijftien jaar aan het werk in een beschutte werkplaats voor enkelingen.

De introvert weet dat hij niet alleen voorzichtig moet zijn met het delven van oud en vers verdriet, zich dus moet matigen, maar ook dat hij zich niet mag overgeven aan een te groot geluk, die van de extase of de uitzinnigheid, want die verleidt tot het extraverte en dat loopt voor een introvert altijd fout, leidt hoe dan ook tot calamiteiten.

Het is dan toch soms volledig windstil in mijn hoofd en dan moet ik me overgeven aan dit niet-bestaan. Er is dan ook geen toegang tot mijn geheugen. Die deur zit op slot. Zo stelde iemand me onlangs een kennisvraag. Onmogelijk. Ik was een luie, lamme hand die in een dik duister tastte. Het enige wat ik nog kon, was verwijzen naar die hand als een vorm van bestaan, nog net, ternauwernood, als een kromme vingerwijzing naar mijn wijsvinger.

Nog maar eens, nu al tientallen jaren: "Jij bent zo stil."

Ook aan de partner: "Is hij thuis ook zo stil?"

Bij het vertrek: "Dag stille."

Ik, de introvert: "Dag luide."

Antwoord: "Ik ben toch niet luid!"

De introvert: "Ik ben niet zo stil als je denkt."

Biopolitiek onder vrienden.

"[A]nd this deep reserve, with its recourse to an arsenal of masks and other strategies of indirection, served to guard the well of inwardness. Thus the consummate politeness remarked by all - in the end a complex distancing mechanism." (Walter Benjamin, A Critical Life)

Mario was heel verslaafd aan zijn verslaving.

Ik denk net dat CP heel veel zelfliefde kent en dat als zij anders beweert dat dat dan komt omdat zij het moeilijk te verdragen vindt om al die liefde voor zichzelf te voelen, dat haar zelfliefde in zekere zin te veel is voor één mens.

Een blij weerzien

Tussen twee vreemden

"een traumofiel type"

Die avond

thuis bij Constance 

dronk Paul 

meer dan goed 

voor hem was 

Ook zij huilde

Café Cantaloop, Onze-Lieve-Vrouwstraat 1, Berchem 

Blij 

Maar veilig 

Binnen

Actualiteit en betoverende zin, waaruit bijna een verlangen spreekt naar de parallel: "Hij blijkt voor geldkoerier te spelen in een netwerk van orthodoxe joden die misdaadgeld witwassen voor Zuid-Amerikaanse cocaïnekartels." (Humo)

Vroeger wilde ik schrijver worden (of zijn), maar ik had te veel zenuwen en ook te veel verontschuldiging in mij. Voor alles wilde ik, en nu nog altijd, sorry zeggen. Dus ook als ik schreef, wilde ik na elke zin sorry zeggen. Sorry voor deze zin en dan schrapte ik de schuldige zin en schreef een nieuwe zin, die ik ook schrapte uit verontschuldiging. Zo bleef het blad altijd wit. Het was zinvolle onzin en dat is het nog steeds, een mandala.

In het Bergsken, Hoge Weg 217, Battel

Na zeven jaar baggeren, kon de schrijver eindelijk weer zwemmen in helder water.

"Ze wisten niet dat je, gebukt en volkomen genegeerd, in het wilde weg afval rapend soms gelukkig kon zijn, net als bij het pissen." (Robert Antelme)

Solastalgie

Als iemand groeide hij in iets.

"En fictie zal werkelijkheid worden. Want dit is de waarheid: fictie wordt werkelijkheid en we hebben er met z’n allen onder te lijden."

Taverne City, Drink 19, Borgerhout 

Als de verplichting van het werk om den brode wegvalt, smaakt het brood des te beter, want men verzamelt en eet het vrijwillig.

"Aan het andere eind van de wagon begint een Fransman die niet zichtbaar is, te zingen. Een onaangename, honingzoete stem. Het gaat over een ongeneeslijk zieke vrouw. We luisteren. Ten slotte sterft ze." (Robert Antelme)

- Maar ik vind jou heel interessant.

- Ja. (lange zucht) Hoe?

"The reason I'm writing is to silence the deep sea-swell of my humiliated prehistory, a prologue no more unsettling than yours." (Wayne Koestenbaum)

- Wie?!

- Ja.

Wie oud is, trekt zijn masker op. 

Wie jong is, kan het laten hangen.

...psychogene fugue...

"Imagine a society in which humiliation is essential -- as a rite of passage, as a passport to decency and civilization, as a necessary shedding of hubris." (Wayne Koestenbaum)

Literatuur is helaas niet van de straat.

Honderden bladzijden heb ik volgeschreven over mijn wens om onzichtbaar te zijn. Daar zit natuurlijk een contradictie in, maar iemand moest het zeggen.

De olifant in de kamer heeft een muis gebaard.

"Ze zijn verwisseld met figuren die op hen lijken."

- Ik krijg geen grip op mezelf.

- Maar je moet net je greep lossen.

Niet alleen ik maar ook mijn spaargeld was eindig.

Verklaring van de introverte persoon: Ik heb het zonet gevoeld en gedacht. Vraag me (daarom) niet om het ook nog eens uit te spreken.

"De glimlach van de aarde."

Schrijvers die een succesvol concept hebben gevonden en dat boek na boek telkens opnieuw toepassen, zijn in loondienst van zichzelf.

Dat wat ik te zeggen heb niet-zeggen is. Probeer dat maar eens uit te spreken op een manier dat het ook gehoord en begrepen wordt.

Je bent gereed voor het schap of je bent gereedschap. 

Je moet een keuze maken.

13. Ton Ren // Gemeenschap met mensen

Het beeld van het bovenste oerteken, Qian, is de hemel; dat van het onderste, Li, is de vlam. De natuur van het vuur is: oplaaien naar de hemel. Dat geeft het idee van gemeenschap. (...) Hier: binnen klaarheid, buiten kracht, als wezen van de vreedzame vereniging van mensen, die daarvoor de éne zwakke onder de vele sterken nodig heeft.

(I Tjing / Richard Wilhelm)

... gemeenschap heeft minstens de éne zwakke nodig

Kiesvee: Mensen die beloond willen worden voor het leed hen aangedaan.

Die uitspraak: 'Misschien wordt het tijd dat je eens iets doet!' (Uitgesproken door een anale persoonlijkheid.)

Dat er geen instantie bestaat van waaruit het gezonde verstand macht kan uitoefenen.

De anekdotes stapelen zich op en dat is het ergste, alsof de actualiteit voortdurend moet worden uitgedragen, alsof iedereen hier zijn eigen dagblad is.

"de wereld voortdurend met getallen vervalsen" (Nietzsche)

Ik heb iets, zegt hij, een werkstuk zoals niemand het kan schrijven. En daarom dus wil niemand het lezen, zeg ik.

De stad is een herinnering.

Au Vieux Spijtigen Duivel, Alsembergsesteenweg 621, Ukkel

Zijn dood was eindeloos.

Die man, dat gewichtige, hoe bouw je dat op, zo'n zelfbeeld, en hoe hou je het bijeen?

"Burt was echt uniek. Hij was niet zomaar een krokodil."

Bart was echt uniek. Hij was niet zomaar een mens.

"Ik kwam uit situaties die onmogelijk leken."

Jaak kon echt niet tegen redundantie. Nadat Wilhelmina gedurende twintig jaar alles twee tot zelfs drie keer in andere bewoordingen herhaalde, was hij het teveel beu. En nu is hij alleen en mist hij elk woord.

Een kunsthistorica met een zuchtend oog. Net zoals zij heeft geleerd om naar kunstwerken te kijken, schouwt zij mensen en dingen. Zij probeert wat zij ziet te objectiveren, in kaart te brengen. Ook mensen worden zo objecten. Een kunsthistorica met een verpletterend oog.

Zij is verontwaardigd omdat hij haar in die ene situatie arrogant en gemeen noemt, waarop hij antwoordt dat ook hij in sommige situaties arrogant en gemeen optreedt, maar dat hij hier eenmaal op aangesproken doorgaans zijn verontschuldigingen aanbiedt, waarop zij verontwaardigd reageert door te zeggen dat ook zij hiertoe bereid is en haar verontschuldigingen aanbiedt, die hij opgelucht aanvaardt.

Laten we uit het goede

Duivels scheppen

Zodat het goede blijft

Bestaan

"Sterke rug. Zachte voorkant. Een wild hart." (B. Brown)

Café Alexander, Nieuwstraat 9, Oostende 

Café Nr 9, Torhoutsesteenweg 57, Oostende 

Een filosofie van de vernedering uitwerken. 

Uitkomst: een zelfbeeld met/van minder zelf.

"They changed my song."

Maar is hij dan al heel zijn volwassen leven teleurgesteld in een tekort aan aandacht?

- Jij bent niet zo familiaal, zoon.

- Dat zit in de familie, vader.

- Is dat uit onzekerheid?

Af en toe thuiskomen in je lichaam gebeurt toch vooral dankzij de ander die je doet thuiskomen.

Urenlang rijden achter een auto die identiek is aan de jouwe. Na ongeveer zeven uur niet meer weten welke van de twee auto's je bestuurt --- of je binnen- of buitenkant bent; lichaamsverwarring.

Mensen die zich achter hun functie verbergen zoals de kleine commandogondel onder het enorme luchtschip van een zeppelin hangt.

En ik dacht dat mensen van vijftig en ouder altijd rechtop zitten, maar ook zij liggen als octopussen all over the place.

"Het leven is niets" is een onzinnige uitspraak. Jij bent niets.

Als een acteur treffend wordt getypecast, dan is dat omdat hij een geschikt masker draagt, dan wel onafneembaar, net zoals alle mensen hun klederdracht (proberen te) zijn.

kijken, luisteren, stelen en goedpraten 

Deze schrijver was te veel. Hij wou de uitersten van zijn intelligentie laten zien. En uiteraard viel hij in het andere uiterste. ---- Op die manier heeft hij zich getoond.

Ik hou van je.

Alle therapieën zijn waar, in de zin dat ze zijn terug te brengen tot alle mensen.

Alle mensen zijn onwaar, in de zin dat ze zijn te herleiden tot alle therapieën.

schizofreen, gedeconstrueerd tot een seriële identiteit 

"De vorm verbergt niet langer de inhoud, maar doet deze volmaakt tot zijn recht komen. De hoogste schoonheid bestaat niet in een uiterlijke versiering van het materiaal, maar in een eenvoudige, doeltreffende vormgeving." (Hexagram 22. BI / DE BEKOORLIJKHEID)

...een valse start maken en dan vals oud worden

Jawel, een heel mooi en krachtig iemand, extreem nuchter zelfs, ook aantrekkelijk, ze intimideerde me, maar dat kwam door haar functie.

Als een oude vos op krakend ijs het grote water oversteken.

Alles is hem al heel zijn leven te veel. Hij wil graag dat er voor hem wordt gezorgd, maar vraag hem niet om hulp. Dan zegt hij: 'Ach, mijn hoofd loopt over van mezelf, laat me met rust.' --- Ja of tja, ik of stik...

Je bent niet een ander.
Je bent van een ander.

Je bent andermans woord.
Je bent niet langer het kind.

Je woord maakt een ander.

Je bent andermans fantasie.
Je fantaseert over een ander.

Je bent niet een ander.
Je bent van een ander.

Er is iets onnozels aan schrijvers die zichzelf verkopen. Schrijvers kunnen beter dood zijn. Dat leeft en leest makkelijker. Dat verkoopt vanzelf of nog altijd niet.

Dat is niks. Dat is voor kinderen.

- Ik ben geen verhalenverteller; ik probeer iets anders.

- Wat dan?

- Dat weet ik pas als ik het heb uitgeprobeerd.

- Zo is het makkelijk.

- Nee, helemaal niet.

- Je doet maar wat.

- Dat is niet waar; ik heb al heel wat gevonden.

- Wat dan?

- Dat zal duidelijk worden als ik weet naar wat ik heb gezocht. Dan heb je trouwens meteen het resultaat.

- Je bent een sofist, een lul.

- Nee, dat denk ik niet.

- Ach man, ga wandelen.

- Graag.

Als een advocaat tegen je zegt: 'Je lijkt me een authentiek persoon.'

Deze ochtend beseften we: vooral in het bochtenwerk en op moeilijke kruispunten toont de geharnaste mens zich een sociopaat die met zijn haastige en ongecontroleerde rijstijl inbreekt in zijn tijd en de tijd van een ander, zodat de tijdsfractuur, waaruit gemeenschap ontstaat, tot abnormale bewegingen leidt.

51. ZHEN / HET OPWINDENDE (DE SCHOK, DE DONDER)

De schok komt: Hu, hu!

Daarop volgen lachende woorden: Ha, ha!

Heil!

(...) Als men innerlijk heeft geleerd, wat vrees en beven is, dan is men voor schrik door uiterlijke gebeurtenissen gevrijwaard. Al woedt de donder ook zo zeer dat men hem op honderd mijlen in de omtrek vol schrik verneemt, men blijft desondanks innerlijk zo geconcentreerd en eerbiedig, dat men de offerhandeling niet onderbreekt. (...) De angstige siddering door de schok teweeggebracht, treft de mens aanvankelijk op zulk een wijze, dat hij zich tegenover de anderen in een nadelige positie geplaatst ziet. Maar dat gaat voorbij. Wanneer men het gerecht eenmaal achter zich heeft, voelt men zich opgelucht. En zo brengt juist de schrik, waar men eerst doorheen moet, over het geheel beschouwd juist heil. (...) Men moet zich dan ook eenvoudig terugtrekken in hogere regionen, die ontoegankelijk zijn voor de dreigende gevaren. (...) Als men door de schokken van het noodlot innerlijk wordt geraakt, zal men de uiterlijke slagen van het lot zonder grote moeite kunnen overwinnen. (...) Wanneer de innerlijke schok zijn hoogtepunt heeft bereikt, berooft hij ons van onze bezinning en onze heldere blik. In zulk een toestand is het natuurlijk niet mogelijk weloverdacht te handelen. Dan is het beter, zich in de stilte terug te trekken totdat men zijn rust en sereniteit heeft teruggevonden. (...) Als men zich tijdig van handelen onthoudt, maakt men geen fouten en lijdt men geen schade.

(I Tjing / Richard Wilhelm)

Voor de gezonde is de gewenste dood als het onverzadigbare verzadigen.

Mensen die weglekken 

Die man heeft een helderheid bereikt die hem verduistert.

Roman "De helm". Twee ouders, vader en moeder, dragen een helm. Hun twee zonen worden ook geboren met een helm. Memorabel zijn de momenten als zij gelijktijdig de vizier van hun helm openen en elkaar aankijken. Na de diaspora van het gehandicapte gezin is het ieder voor zich de levenslange en hopeloze opdracht om zich van de helm te bevrijden. Maar het verlangen zit 'm in de helm. 

wangunst

Het leven van de schrijver is niet het leven van de vader. De schrijver schrijft en de vader vadert. De schrijver zit de vader in de weg. Daar hebben de kinderen mee te leven. De schrijver triomfeert in het vooruitlopen. De vader sleept zich in het spoor van het schrijverschap. De schrijver slijpt zijn potlood. De vader gomt.

- Je ziet er goed uit.

- Dankje, jij ook. 

"Stoort het als ik onder de dampkap smoor?"

De realiteit waarin je je bevindt 

Wordt onmogelijk gemaakt 

Door de realiteit waarin je je bevindt 

Wordt onmogelijk gemaakt 

Door de realiteit waarin je je bevindt 

Wordt onmogelijk gemaakt

Door de realiteit waarin je je bevindt 

Wordt onmogelijk gemaakt

Door de realiteit waarin je je bevindt 

Wordt onmogelijk gemaakt

Door de realiteit waarin je je bevindt 

Wordt onmogelijk gemaakt

(herh.)

Restaurant Ati, Louisastraat 14, Oostende 

Vorige nacht in een droom een lang gesprek met P.H. Ik vroeg of er nog veel verlangen te vinden is in de familie H. --- P. antwoordde dat het verlangen tegenwoordig volledig afwezig is in de familie H. Niet dat iedereen dood is. De familie functioneert nog, maar zonder verlangen.

't Kroegske, Sint-Paulusstraat 80, Oostende 

Zegt hij mij: Hoe kan je de dood niet zo belangrijk vinden?

Dat hij de dood nooit zo belangrijk heeft gevonden.

Jullie zijn bijna vijftig jaar samen. Natuurlijk lopen jullie in elkaar over. Maak pas op de plaats.

Zij was een moeder die met haar kinderen communiceerde door straffen te geven. Misschien zocht zij als overdracht naar de strafste betekenis.

Ja, we moeten inderdaad niet op de zaken vooruitlopen.

Hij was nog heel (geheel) jong toen hij besloot fraudeur te worden en tegen zijn zin werd hij wie hij wou worden.

Onder vrienden in de tuin aan tafel: "Kan je mij de mens eens doorgeven?"

Stop met praten, je klinkt als een Amerikaanse voice-over, dat is annoying.

Bloedende oren

Maar een zachte tong

Nu bloeiende oren

Je moet er meer van maken dan het is.

Het beeld dat we van elkaar onderhouden.

Het beeld van elkaar dat we onderhouden.

Het beeld dat we voor elkaar onderhouden.

Het beeld voor elkaar dat we onderhouden.

Heleen D. is maxima cum laude afgestudeerd in het gezond verstand, terwijl ik, vijftien jaar ouder, in korte broek vormpjes boetseer met het slijk uit een open riool.

De kramp van de bewonderde die zich de bewondering laat welgevallen alsof hij rustig een broodje kaas eet, terwijl hij met wolventanden brood en kaas zou willen verslinden.

Nee, het is beter om hem de mens te laten zijn die hij zelf wil uitdragen. Dat is mooier. Zo is hij van-zelf-sprekend. Kleur hem dus maar niet in. Laat hem vrij in zijn contouren.

't Schipke aan de Nete, Niemandshoek 12, Herenthout 

Op zoek naar het verlangen.

Elke dag het verlangen articuleren.

Het verlangen als een ijsje dat nooit smelt.

Mensen die altijd teleurgesteld zijn.

Mensen die je doorgaans het gevoel geven dat je tekortschiet.

Mensen die je steevast met de vinger wijzen.

Mensen die voortdurend kwaad zijn.

Mensen die iets van je willen maar nooit aangeven wat.

Mensen die een schuldgevoel installeren.

Mensen die je haten omdat ze niet genoeg van je kunnen krijgen.

Mensen die van je houden omdat ze zichzelf haten.

Mensen die vanuit ijdele superioriteit praten en handelen.

Mensen die willen horen wat zij denken.

  

Als een kind een boek voor volwassenen zou schrijven, dan zou het niet over haar jeugd mogen gaan, want die bestaat alleen vanuit het beeld van de volwassene en het zou ook niet over haar ouders(s) mogen gaan, want ook dan stapt ze in de val van de verongelijkte of net de jubelende volwassene die zijn jeugd vanuit de verbeelding opspit, denkend dat hij zichzelf omspit. Over wat dan zou het kind een boek schrijven als het zich zou richten tot die vreemde volwassenen? (...) 

De onnozeliteit van jezelf interessant te weten, die altijd pas achteraf tot de wasdom van een snotjongen komt, zou je kunnen doen besluiten om nooit meer betekenis uit te dragen, wat bij leven onmogelijk is. Ik confronteer me met wat ik heb uitgesproken, geschreven en gedaan. Als een aangespoelde kwal staar ik naar de zon, wachtend tot het tij keert. Het wassende water wist hier geen sporen uit. Het is zaak jezelf op een interessante manier onnozel te weten.

De dwanggedachte is nog iets anders dan de dwangzin, zo'n banale zin die keer op keer in je gedachten opduikt, gedurende uren, dagen of weken; het is een banale zin, zoals 'dat zeg jij' of 'hoe gaat het met u'. Die zin komt van niemand weet waar; hij is niet hinderlijker dan een fruitvliegje. Zij cirkelt om het meer bewuste (planmatige?) denken heen of zij knaagt zich erdoorheen. Zo'n zin moet je bedekken met andere zinnen, laag op laag, onzin met andere onzin dus. In zekere zin is dat ook de zin van het stapelen van zinnen hier. In die overgave aan de willekeur vind je, ondanks de willekeur, een bevrijdend patroon.

Dus je hebt een bepaalde positie ingenomen?

Dat zeg jij.

Wat een gedoe, hebben jullie daar geld voor gekregen?

Vandaag zag ik een nog redelijk jonge schrijver voorbij mijn raam wandelen. Hij was groot en mager en duwde een kinderwagen. Op zijn neus een grote zonnebril. Hij droeg een witte broek tot op de enkels, witte sokken in plastic slippers. Verder had hij een dikke snor, maar het was zijn veelkleurige hemdje dat hem op een zuurstok deed lijken. Ik vond hem mooi, maar ook bestudeerd ironisch en ik dacht aan het vele denk- en oefenwerk die aan zijn verschijning waren voorafgegaan. De kinderwagen leek op een model uit de jaren 1950 en was in dat mooie appelblauwzeegroen. De schrijver passeerde mijn raam rakelings, dus zag ik in die wagen het kindje liggen. Het droeg een wit kapje, ook retro, vermoed ik. Dat kindje gaat een retrogade toekomst tegemoet. Geen idee wat dat betekent, maar het is wonderlijk in vele opzichten. En het zal al snel één wenkbrauw ontwikkelen die altijd hoger staat dan de andere.

Dit is een mobiel notitieboekje geworden. Ik schrijf erin via mijn telefoon. Schrijf ik dan op de telefoon? Wat ik schrijf, stuur ik meteen weg. Ik doe het verdwijnen. Het verdwijnt niet echt, want het landt openbaar in een weblog. Maar ik weet dat niemand dit leest. Misschien hier en daar een verveelde enkeling, althans ik hoop dat hij of zij of hen enkeling is, zo iemand met een hele groep in zich. Ik kan in de instellingen zien dat niemand dit leest. In de grafiek ben ik het die stijgt of daalt. Ik weet ook dat niemand kan reageren. Dat heb ik zelf ooit zo ingesteld. Ik vertel ook niemand dat deze flessenpost bestaat. Dan wens ik u nu verder het beste.

Het moeilijkste is dus om je op andere mensen te concentreren. Er leeft een groep mensen in je hoofd. Je luistert, je praat, je discussieert. Maar je wil een andere groep. Onmogelijk. Op het moment dat je een nieuwe groep samenstelt, dringt de oude zich aan je op. Je wordt bij de verkeerde groep ingedeeld. Het is niet zo dat jij namens de groep spreekt en ook niet dat de groep namens jou spreekt. Het is eerder een nooit eindigende kermis van blikken en blozen. Soms is het windstil. Het lijkt te zullen lukken om de ene groep door een andere groep te vervangen. Maar de stilte is niets meer dan de mislukking. De stilte is niets, want daar komt alweer de fanfare van toeters en bellen. Gelukkig maar, want de stilte was de akelige leegte tussen de ene groep stemmen en geen stem. Dat was als de westerse utopie van meditatie: de dood van zichzelf, dat is het werkelijke verlangen, waarna dat zelf in alle stilte tijdens de mantra als fungi groeit tot een monsterlijk zelfbeeld, zoals een lichaam dat na een dieet uitdijt. Nee, beter de groep te laten voor wat ze is en haar in het beste geval tot een verhaal te laten komen of zing wat samen en lach een beetje met elkaar.

Als een kind een boek voor volwassenen zou schrijven, dan zou zij niet "ik" schrijven maar "ki", als in het Chinese "qi", waarmee zij adem en levenskracht bedoelt of gewoonweg de kering van de muur: niet die robuuste geconstrueerde vesting van de "K", maar het doorgroeien in de "IE", waarna alles nog mogelijk is. De kindauteur schrijft bijvoorbeeld: 'Ki zal straks niet naar het werk vertrekken."

Er was eens alles naar de kloten.

Hij kan niet praten met mensen van wie hij iets wil, dan gaat zijn hoofd hard naar achteren en spannen zijn nekspieren zich op tot de meest misplaatste trots die er bestaat, want fierheid moet toch ontspannen zijn, waarbij het hoofd vanzelf maar onmerkbaar een beetje hangt, dan komen de woorden tot bij de gever die zich nu zachtjes naar hem toewendt.

Als een kind een boek voor volwassenen zou schrijven, dan zou zij beginnen bij het einde en eindigen bij het begin.

Ik weet niet wat er aan de hand is met hem. Ja, ik heb mijn vermoedens en als ik ervoor zou gaan zitten, dan kan ik ze wellicht uittekenen en misschien zit er dan in die tekening een eerste schema waarop we kunnen verder bouwen omtrent de aard van zijn beest, maar wat zou ik mezelf getroosten om dat beest in de bek te kijken.

Elk keer als hij een roman wil beëindigen, blijkt dat hij tijdens het schrijven, door het schrijven maar ook door de tijd waarin hij heeft geschreven zodanig is veranderd dat hij opnieuw moet beginnen te schrijven aan het begin van een roman die dus nooit in zichzelf besloten zal worden. Zodoende zal hij nooit meer publiceren en is zijn schrijven een vorm van transformatie door automutilatie, net zoals elke conceptie dat in wezen is.  

Zou het kunnen dat het bedrog telkens weer wordt ontmaskerd bij het lezen van de constructies die al die gladgeschoren verhalen me willen voorleggen alsof ze in al hun psychologische waan iets blootleggen? Elke keer de ontgoocheling als blijkt dat de syntaxis nog maar eens plat treedt, dat de volwassenen die we zijn praten als de kinderen die we willen zijn, maar dat de werkelijke kinderen geen stem hebben. De associaties, de onmogelijke waaroms, de kromgetrokken dieptebetuigingen van waaruit de kinderstemmen oprijzen tot zijdelingse soms luie parcoursen worden in de Romeinse plattegrond van het volwassen-literaire verhaal doodgereden. Als kinderen nu eens boeken voor volwassenen zouden schrijven.

Hij dronk omdat hij zichzelf niet kon loslaten.

Hij stopte met alcohol omdat hij zichzelf verloor.

Ons onderhoud was onbetekenend, was de zoveelste uitdrukking van de onwil om de ander te zien, maar om hem meteen te behangen met sporen van betekenissen, zoals slakken slijmsporen trekken. Die moest ik dan weer van me afwassen. Nooit lukt het me iets scherpzinnigs terug te zeggen, zoals ik dat had moeten doen aan de zelfverklaarde hoogbegaafde hoofdredacteur van het weekblad, het dichtend model, de cabaretier van het hondenprogramma, de uitgeefster van de onafhankelijke uitgeverij, de dronken criticus, het schuddend nethoofd, de literatuur-programmator, de journalist annex wielrenner, de columnist met het hondje en al die anderen, ook zij kregen niets scherpzinnig te horen en zetten hun slakken uit. Ik kon me alleen maar verbazen over de korte broek van de zesenvijftigjarige man en de sneakers onder de stevige en vlezige, naakte en behaarde kuiten en de slakken die uit zijn mond en ogen kropen en een betekenisspoor wandelden, over mijn handen, armen en gelaat. Ik neem me voor om wat assertiever althans naar voren te treden, maar welbeschouwd koester ik ook mijn superieure, onzichtbare, hautaine, kleinerende, reusachtige toekijken op de menselijke vormen waartoe een ander zich zonder enige kennis van zaken heeft gekneed.

Ja, ik zie dat je er echt in gelooft, daarom ben je ook zo succesvol.

Het is geen verzet tegen het mooie, niet uitdrukkelijk, misschien tegen het zelfbeeld of het oppoetsen ervan, toch ook niet tegen het personage, misschien wel tegen het grote, zachte gebaar dat wuivend vergeeft en de spieren vergeet, die zo nodig zijn, misschien ook om te slaan of een vuist te maken, nee, het was nooit zoeken naar het kwade of het lelijke, alles komt immers vanzelf, als de literatuur die zich laat varen in een papieren bootje waarin een papieren ventje met een papieren hoedje waaronder een verfrommeld masker, nee, het heeft nooit de wind mee, beter van niet, anders krijg je zo'n gaaf en gestroomlijnd masker, dan zit je weer met dat mooie zelfbeeld en dan heb je geen literatuur, toch niet.

Een man vertelt me dat hij na jaren detentie nu ongeveer een week vrij is en dat hij terug wil naar de gevangenis, want vrijheid wordt overschat. In de gevangenis had hij werk, structuur en vriendschap. De man roept me toe dat hij recht heeft op gevangenschap. Hij heeft dertig jaar gewerkt en belastingen betaald. Nu overweegt hij een misdaad om terug te kunnen naar de vrijheid van zijn gevangenschap. Er wacht hem geen straf, alleen maar beloning.

Het lijkt ons zo

Te zijn dat er

Van de schone schijn 

Mensen zijn

Doodgegaan 

Als ik de lotto zou winnen... Dus als ik een junk zou zijn, dan zou ik voldoende vitaminen slikken en mijn tanden driemaal daags poetsen. Ik zou van elke dag een feest maken door elke dag iets meer dan de vorige dag te gebruiken. Ik zou met kennis van zaken kiezen voor de allerzuiverste controle over de allervuilste emotie en mijn kop daar bij neerleggen om dan weer voor de allervuilste emotie van de zuiverste controle te gaan. Ja, de verslaafde als fascist uitsluitend voor zijn hoogstpersoonlijke faculteiten.

Ze lijken zo hard op elkaar dat een van hen evengoed zelfmoord zou kunnen plegen; het zou niets veranderen aan hun particuliere bestaan.

Uiteindelijk komt het er dus op neer dat ik jullie volstrekt onbekend ben en dat jullie me die onbekendheid kwalijk nemen. Ik zou jullie moeten omarmen omdat jullie van meet af aan in mijn leven waren, maar jullie zijn me altijd vreemd gebleven. Ik wist niet wie jullie waren, waarom jullie er waren en wat ik met jullie aan moest. Ik heb alleen maar met verbijstering naar jullie gekeken. Misschien zagen jullie in mijn blik liefde of zelfs haat. Maar het was geen liefde en ook geen haat. Het was niets. En dat niets is enorm geworden. Ja, dat neem ik mezelf dan weer kwalijk, dat ik me zo door niets uit het lood hebben laten slaan.

psychologische autopsie

zeikschrijver

Haar ongemak maakte plaats voor daadkracht. Haar broekpak zei dat het genoeg is geweest. Wie draagt de broek? Ik, antwoordde het pak, en het sloeg de hand aan zichzelf.

het effect van de verbroken belofte

iatrogene effecten 

Ouders die op hoge leeftijd hun kinderen gijzelen. Bijna instant volgt het stockholmsyndroom.

De oplossing is, zegt Jack tegen Jean, jezelf niet meer spiegelen aan mij.

Ja, maar je kan je altijd herpakken.

Het heeft iets flauws maar ik ben zeker dat je er een goede reden voor hebt.

Jean, hulpverlener, die in de wijk spreekuur houdt, krijgt een man over de vloer die zegt dat hij een centrum zoekt. -- Welk centrum? vraagt Jean. -- Mijn centrum, zegt de man. 

Vervolgens praten ze een uur  lang over ditjes en datjes, want dat is de manier om een en ander te kanaliseren, zodat de man zich meer bij zichzelf voelt. Na het gesprek is de man dankbaar.

Voor Jean was het gesprek herkenbaar, omdat hij driemaal per week tot tien mensen spreekt over hun mentale malaise en dankzij hen zijn centrum bewaart. Net omdat dit cliënteel verdwaald, hulpeloos of wanhopig bij hem te rade gaat, vindt Jean zijn centrum en kan hij vanuit dat centrum op zoek gaan naar het centrum van de anderen die hem dat centrum geven. 

Nadat hij de analyse heeft beëindigd, bedenkt hij dat hij de sessies misschien toch had moeten verderzetten, maar dan met een analyticus die altijd en waar ter wereld hij ook is op wandelafstand zitting houdt, zodat hij op elk moment zomaar kan binnenwandelen, als genode gast bij de haard, zich kan uitstrekken en in zijn geraas en gedaas wat voor zich uit denkt en lult, enkele naasten tot de orde roept, vermoordt of tot leven wekt, terwijl hij lacht en huilt of kil de staat maakt, waarna hij naar zijn verblijfplaats terugkeert, maar misschien kan dit alles ook gewoon op een stuk papier worden gekrabbeld en dan betaalt hij zichzelf uit.

lik-op-stuk-beleid

Een man vroeg aandacht en daarom wierp Jack hem snel wat kruimels toe. De week daarna deed hij hetzelfde, in de hoop dat de man hem nu eindelijk met rust zou laten. Maanden later kwam Jack de man opnieuw tegen. Van de kruimels had die een brood gekneed. Hij liet Jack eten van het brood alsof hij hem een spiegel voorhield. Maar Jack herkende niets van de geur en de smaak van eens zijn kruimels en was tijdens het verteringsproces en uiteindelijk de ontlasting ontregeld en verbijsterd door wat de man van hem had bereid.

Ik heb hem nooit op zijn woord geloofd, maar hij kon prachtig schrijven.

- Je zal wel trots op me zijn.

- 

"to remain non-inhuman beings"

Een en ander heeft ertoe geleid, vertelt Jack, dat ik mijn vader nooit heb herkend in de ogen van zijn bewonderaars. Want die hebben de gestileerde persona voor ogen, maar ik besefte al heel jong dat die geen uitstaans heeft met de man aan de keukentafel. Zijn creatie leek me voorbedacht. De man aan de keukentafel kwam echter altijd te laat. Daar zat geen mens die het vaderschap vooruitdenkt. Dus had ik de idee dat woorden, of heel de opstelling die een mens weeft, leugens zijn, zelfs als ze zingen, zelfs als ze in originele verbanden worden geplaatst. Ik kon ze niet doen rijmen met de zwijgende, rokende, drinkende mens aan de keukentafel. Het besef, en daarom niet per se de waarheid, van die leugen plaatste me buiten het dagelijkse leven. Want volgens welke wet moet een zoon leven als zijn vader tegenstrijdige wetten stelt? Dan leek het beter om niet te leven en alles op zijn beloop te laten. De lethargie die daaruit voortkwam leidde tot niets. Toen ik decennia later uit dat niets alsnog een mens wilde laten geboren worden, was ik eraan voor de moeite, want ik had mezelf nooit geleerd om aan de keukentafel te zitten en ook niet om naar buiten te gaan onder het mom van een persona. U vraagt wat er dan nog overblijft. Ach, wat rest, dat zijn slechts abstracties, platonische lichamen, een thuisloos kind dat liggend op het gras naar de wolken kijkt. Arme Jack.   

Depersonalisatie

Geen mensen zien, geen gezichten herkennen, enkel schaduwen van namen lang vergeten. Dan gegroet worden en een terugkaatsende stem zoeken. Dit is oprecht, terwijl de ander een arrogante leugen opmerkt, voorbijgaat aan het harnas waaruit hij zich zonet heroïsch, ter wille van de ander, losscheurde. Verder fietsen. Het harnas opnieuw sluiten. Adem halen. 

- Is dat met eten?

Elenchus

"Als die man dat inziet wordt hij boos op zichzelf en welwillend ten opzichte van de anderen. Op die manier wordt hij bevrijd van arrogante en aanmatigende ideeën over zichzelf" (De sofist, Plato)

Een voorbeeld van conditionering? Zelfs daklozen slapen uit op zondag.

Wie anders dan bij uitstek de choreograaf objectiveert de ander, als het ding lichaam de enige voorhanden taal is.

Vileda

- Sorry, ik ben een slechte vader.

- Dat geeft niet. Ik ben een slechte zoon.

- Zou het een iets met het ander te maken hebben?

- Ik denk dat het genetisch bepaald is.

Er was eens een pasgeboren baby die bezoek kreeg van zijn moeder en zij plakte liefdevol een post-it op zijn voorhoofd. De vader kwam langs, drukte zijn neus tegen de buik van de baby en liet daar een memorandum achter. Zijn grote broer opende zijn knuistje, liet daar een spiekbriefje en sloot het handje. Zijn zus zoende zijn oortje en ja daar was de oorkonde. Jaren gingen voorbij en post-its stapelden zich op, alsook de memoranda, de spiekbriefjes en allerlei wetten. Tientallen jaren en ontelbare appendices later was er geen mens meer te zien. Als papier-maché was hij nu verbeeld en verkleefd.

Hij leest een boek zoals hij een roltrap neemt. Eenmaal boven of beneden is er nauwelijks iets gebeurd. Hij heeft niets gedaan. Er is geen begrip.

Niet vergeten niet te drinken.

"Nadat de beheerder een brede oude scheur had dichtgemaakt, zei hij dat we ons geen zorgen hoefden te maken, omdat we slapen in een gebouw dat op instorten staat." (Juvenalis)

Een familie van vooronderstellingen.

"Hij was als een spiegel voor mij."

Maar hij wil de weetlust van de spiegel niet bevredigen.

Familie blijft leeg achter, moet zelf zelf maken.

Zo vervolgt hij zijn weg alleen.

Grote huizen die verveling uitstralen, kleine huizen onrust.

Alleen het lichaam is in staat om tot een passend huis te komen.

goedertierenheid

Nee, ik raad het je niet aan, want jouw leven is al zinvol genoeg.

Jack ruïneerde zijn leven door de vele interieurtips.

Aan een jongere: Je hebt nog een heel leven voor de boeg en je bent nu al zo cynisch. Hoe moet je dan verder?

Of aan een oudere: Je hebt al vele decennia mogen leven en denken en dan mond je uit in cynisme. Waarom?

Er was eens een dief die alles wat hij die dag of die nacht had gestolen in de etalage van zijn winkel uitstalde. Maar de winkel ging nooit open. Dus konden we dag en nacht voorbij het verlichte winkelraam wandelen maar nooit konden we iets kopen van de gestolen waar door de dief tentoongesteld.

Taverne City, Drink 19, Borgerhout 

Ach, antwoorden wij, uw neiging tot psychologiseren maakt u nog ziek.

Nu ieder een dagboek bijhoudt, dat van het feitelijke en het wenselijke, nu ieder zijn eigen uitgever en lezer is geworden, nu ieder zich als Von Münchhausen enzovoort, heeft het gezamenlijke lawaai een boventoon gevonden, onhoorbaar voor de mens, een dak dat de ogen neerslaat; daaronder als in een grootstad kan men schuilen maar niet wonen.

Daar zit je nu alleen in je nieuwe collectief.

Tijdens de verkiezingen flaneerden eens verkozenen door de straten en ze gingen in rafels uiteen.

Café De Koophandel (bij Maria), Noeveren 68, Noeveren 

De gretigheid waarmee journalisten van kunstenaars, niet zelden schrijvers, personae maken. Dat gebeurt niet doelbewust. Het gaat dikwijls traag. Meerdere journalisten zijn er bij betrokken als een sneeuwballetje dat aan het rollen gaat en groter wordt. Drie sneeuwballen van verschillende grootte en je hebt een pop. Ik zag het mechanisme al jong en keek er met verbazing naar. Ik werd oud en nog steeds bedenk ik als jongeling hoe spijtig het is dat mensen over mensen oordelen of hoe alleen maar mensen mensen kunnen maken. Kortom, er is geen stem of toch nooit een enkele. Er is altijd de gefabriceerde stem van velen. Altijd menselijk een sneeuwpop voor wie we applaudisseren of die we verguizen.

Café Cantaloop, Onze-Lieve-Vrouwstraat 1, Berchem 

"“We maken van de overheid een efficiënte en competitieve werkgever. Wie goed werkt, wordt beloond, wie minder presteert niet. Zo hoort het ook bij de overheid. Deze historische hervorming heeft tijd gekost, maar luidt voorgoed een nieuw tijdperk in”, zegt minister van Bestuurszaken Gwendolyn Rutten (Open VLD)." -------- Voorgoed ... een ... nieuw ... tijdperk.

"Onze relatie met de werkelijkheid is er eerst en vooral een met een gewenste, verlangde werkelijkheid, en het is die wens die van de werkelijkheid -- van onszelf incluis -- een (wens)beeld maakt." (Marc De Kesel, 2019)

"[Z]o wreekt zich het leven, dat zich niet wil laten omvormen tot het eenzijdige, aaneengesloten, genotvolle, compacte en intense blok dat moderne mensen graag als ‘het leven’ zouden hebben." (Wilhelm Schmid, 2004)

superioriteit zonder grond

doodgemoedereerd

Taverne City, Drink 19, Borgerhout 

Seksuele drift: Normale gesublimeerde seksualiteit.
Paroxysmale drift: Innerlijke paniek, angst veroorzaakt door overmatige existentiële of erotische prikkels. Immobilisatie: sensorimotorische tekorten.
Ego-aandrijving: Het overspoelde, bedreigde ego. De pijn van elke keuze. Intellectualiteit met zeer hoge doelen en een overschat ego-ideaal, estheticisme, egocentrisme, narcisme. Ontevredenheid. Ongevoelig voor invloeden. Snelle overgang van vertrouwen naar wantrouwen.
Contactdrift: Obsessieve ambivalentie in gehechtheid met een bereidheid om te scheiden en op zoek te gaan. Ongelukkig. Depressieve stemming.
(Szondi testresultaat of poëzie?)

Van iemand uit liefde afscheid nemen.

Er bestaat geen instantie.

De vader als kapmes

De moeder als offerblok

De zoon als de gedroomde

De dochter als de gemankeerde

De transcendente als de vervulling

De kinderloze als het leven na de dood

Het schrijverschap als ingebeelde ziekte, waar hypochondrie en narcisme samenkomen. ... De schrijver die dat benoemt als noodzaak.

Gehoord: "Zijn dood mag hem niet definiëren."

"As a psychiatrist, I run into a major difficulty at the outset: how can I go straight to the patients if the psychiatric words at my disposal keep the patient at a distance from me?"

"[T]he cracked mind of the schizophrenic may let in light which does not enter the intact minds of many sane people whose minds are closed." 

(The Divided Self, R.D. Laing, 1960)

Er zijn veel redenen, om zo te zeggen.

De mens is verbijsterd mens te zijn. Als het waar is dat alle media zich laten leiden door de gulzigheid van onze weetlust, dan moet de verbijstering totaal zijn. Mens spreekt mens. Natuurlijk is dat zo, maar in dat spreken van vandaag slaat de handleiding als het ware de hand aan zichzelf, waarna we na eender welke pagina weer van vooraf aan moeten beginnen, opnieuw verbijsterd boreling te zijn, zonder leiding.

Die man is een geval, dat is waar, niet als schrijver, maar als mens. Want als schrijver schept hij orde in de mens. Dat doet hij om niet te vallen.

Ik zit graag hier met jou op het caféterras, terwijl we praten over politiek, objet petit a of lifestyle, maar weet dat als het touw langskomt ik het met twee handen moet grijpen. Het heeft me al op zoveel plekken gebracht, op hoge stoelen, in het speelwerk van klokkentorens of massagesalons. Bedenk het en ik ben er waarschijnlijk al geweest. Vroeger nam ik het touw vast met slechts één hand. Dat stond goed. Het was elegant. Maar nu met het ouder worden, heb ik mijn twee handen nodig en soms zoek ik zelfs met mijn voeten steun, volgens een aangeleerde techniek. Maar weet toch, nooit zal ik het touw weigeren. Als het langskomt, grijp ik het en zwiep ik door de lengte van mijn dagen. Kijk daar, je ziet het aan de trilling van de lucht: het touw komt langs.

Dat woord horen we vooral in het uiterste westen en betekent letterlijk "uitgaansbuurt voor dikke mensen", waarbij het niet gaat over corpulente mensen maar over een buurt waar het ik dik staat.

Krokodillensnik die u met uw blik hebt bezegeld.

Eerst wil ik u zeggen dat ik u dankbaar ben om me op losse schroeven te zetten.

Vervolgens is er niets en de leegte en mag ik praten en ben ik vrij.

Nadien is er een mens die u groet als een wens.

Wat wil hij? 

Niets dan willen.

Een schrijver over de essentie van schuld of de schuld van essentie: "Stel dat de gelovigen gelijk hebben en dat je door de schuld van de maatschappij nooit de kans hebt gekregen om je religieuze identiteit te ontwikkelen, dan is dat essentieel materiaal dat je onthouden is." ---- Het lijkt erop dat deze schrijver zijn tekort herkent, dan toch als de essentie van zijn identiteit. Misschien moeten we de sofistiek als een erkende religie honoreren. Maar dat doen we natuurlijk al, elke minuut van elke dag.

De onverstoorbare heeft de makkelijkste positie. --- Nee, of toch niet.

Ja, dat is waar, maar ik had niets anders verwacht, want jij bent de schrijver die elke komma gewikt en gewogen hebt.

Orifice

Hij is heel belezen, dat valt van hem af te lezen.

Hij denkt dat hij een tijdje dood is geweest, maar hij heeft er niets van gemerkt.

Ik zal het nog honderd keer proberen te zeggen, en dan lost het (niet) op.

Ik was er niet bij, maar toen ik er was, heb ik die zware fout begaan.

De meeste mensen zijn te veel of te weinig. Bijna niemand is à point. 

Het is onmogelijk om je te kleden naar jezelf.

Autopoëse

Marinetti ontmoet Ayn Rand in Silicon Valley. Na een korte en gelijkgestemde babbel breiden ze hun netwerk uit.

Ja, misschien, maar er bestaat ook geen publieke intellectuele gemeenschap die continu in gesprek is.

Waarom heeft die uitgeverij geen uitgever?

Waarom blijf ik dat niet continu roken? Ik kan het blijven roken en ik word alsmaar gelukkiger.

"Perdido Street Station" (2000), China Miéville. Genre: Steampunk. Of toch eerder een soort futurisme vanuit een hedendaagse blik.

Een lelijk en gekwetst jongetje trekt gewaad over gewaad aan. En hij steekt de ene schoen in een iets grotere schoen. Gewaad na gewaad, schoen na schoen groeit de jongen in de positie van de volwassene. Nu wordt hij geroemd als die mooie man vol zelfvertrouwen. En het jongetje, de erwt onder de matras, sterft een levenslange dood.

Binaural beats 432 hz

Hij zegt me dat hij de doden ziet, maar dat hij graag zou hebben dat ze ofwel hem komen halen ofwel hem leren hoe te leven.

Gehoord: "Jezelf uitvinden is een vorm van vermijding."

Gelezen: «existentiële ouderenpsychologie» (DS weekend)

Elk café is een gebruikersruimte.

Bewonder zoveel als je wilt, mij maakt het niet uit, maar ik zeg het je: Die man is even soeverein als een aangespoelde op een onbewoond eiland.

Taverne City, Drink 19, Borgerhout 

Eenenvijftig. Het lijkt me verstandig om voortaan af te tellen in plaats van op te tellen.

- Ja, dat begrijp ik, maar soms lijkt het toch alsof in de poltiek, de media... mensen elkaar niet meer optillen.

Wie ten allen tijde, dag en nacht, zijn stadskledij aanhoudt, heeft geen huis of thuis nodig.

'Nog is het dag, beweeg je dan, o man,

De nacht valt in, waarin niemand meer iets kan.'

(Goethe)

Je moet niet de oude willen worden, je moet nieuw worden.

Café Antverpia, Korenmarkt 2, Mechelen 

Welke opinies heeft hij zoal gemaakt?

Café De Klok, Pelikaanstraat 134, Antwerpen

Hij heeft een warm netwerk van radelozen ontdekt.

'Waarom de fuck ben je bang om te sterven, je hebt honderden duizenden jaren niet geleefd.'

Is Man an Automaton? A Lecture, Etc (William Benjamin Carpenter, 1875)

Het is de tijd die nijpt.

Cheap Imitation (John Cage, 1977)

Opiniemakers als Braeckman, Boudry en De Ceulaer zijn zo emotioneel in hun verweer tegen de psychoanalyse die ze onwetenschappelijk vinden, dat hun tegenargumenten gepaard gaan met een harde klap op de tafel. Het lijkt wel of ze ooit slaag kregen van een psychoanalyticus of dat er in hun vroege jeugd iets gebeurde dat... 

Leviathan (Andrey Zvyagintsev, 2014)

Rollenspel. En de opdracht is: Echtheid.

Chalet De Visput, Markt 30, Rumst 

Ik ben toch niet belangrijk genoeg om je over mij druk te maken, tenzij je je druk maakt omdat het over jou gaat.

"Als jongeman wilde hij de tijd verdrijven, later wilde hij hem stilzetten, en nu hij oud was, wilde hij niets liever dan hem terugwinnen." (Robert Seethaler; 2018)

De Valk, Offerandestraat 93, Seefhoek

Een dandy? Maar hij is zo doorzichtig als een visbokaal. Je ziet al zijn eigenschappen zwemmen.

Een steen ligt zwaar en niet op zijn maag te denken, verzaakt zo-gezegd aan alles, maar wil niets liever dan terugkeren naar de lichte materie waaruit hij is verdicht tot zwaarte.

Ja.

Hij heeft nog een heel leven de tijd om dood te gaan.

Hij mist iedereen, altijd.

Taverne City, Drink 19, Borgerhout 

Steeds meer mensen lachen op commando.

"Waarom verwek je niet nog een paar kinderen? zegt hij, dat is blijkbaar het enige wat je kunt. Als ik jou zie, zeg ik, vergaat mij alle lust." (P. de Martelaere, 1988)

Stony Cape

Iedereen is een document.

Alles is een document.

We lijken wel op kranten achter het behangpapier.

"The Man Without a Past" (2002), Aki Olavi Kaurismäki

Mighty+ van Storz & Bickel

Stel dat je bijna tachtig jaar bent en je hebt een kind van rond de vijftig, dan stel ik voor dat je hem of haar niet toespreekt als een kind maar als een vijftigjarige; je doet dat beleefd, met respect; je vraagt je zelfs af of je als tachtigjarige iets kan leren van de bloedverwante vijftiger, iets dat je bent vergeten. Je bent bijvoorbeeld vergeten om familie te maken. Ach, we zijn vergeten om familie te maken.

Taverne City, Drink 19, Borgerhout 

- Het is nog niet beter.

- Dan kan het alleen maar beter worden.

- Of nog slechter.

Mantra: "volledig"

Zo met alles.
De doden, de gebeurtenissen
die niemand onthield of net niet
aan de oppervlakte kwamen,
zij vormen ons schaduwtheater.

(J. Bernlef)

Campaign --- bulldog Francken is now officially off the leash. --- Fill up the shit bucket.

Het is niet omdat je iets vertelt dat het ook weggaat.

Het gevaar zijn de muis van de laptop en het aanraakscherm van de smartphone. Die doen de wijsvinger sneller bewegen dan het verstand vanuit een onverbonden impulscontrole vermag. Want als het verstand niet is verbonden en rustig zijn wandeling maakt, roept het niet op om met de wijsvinger aan huis, mens of boom te krabben. Nee, handen rusten bijvoorbeeld in de broekzakken en deinen mee op het ritme van de bovenbenen. Zo draagt men zijn verstand tijdens een wandeling in de stad of daarbuiten. Ook eenmaal binnenshuis houdt men bij voorkeur dit ritme aan.

Apparatlandschaft

Dat profiel van hem wordt door hem wonderlijk in de markt gezet.

Dat je hier in het gezelschap met je gelaat arriveert.

Hij gelooft niet in laurierblad.

Taverne City, Drink 19, Borgerhout 

Ik ben dood. En nu ik gestopt ben met roken, kan ik geen pauze nemen tijdens mijn dood. Er is geen pauze tijdens de pauze.

Ja, hij is van nature eenzaam, dus neem hem dat niet af.

"Een koelkast waarin alles blijft zoals het is."

Ik hoop het en ik hoop van mezelf hetzelfde.

Een man rijdt op de autostrade en tracht zijn nieuwe polshorloge, dat naast hem lag, vast te gespen, wat mislukt, maar toch ziet hij ternauwernood hoe laat het is, verongelukt en sterft.

De mens heeft alleen maar de mens om de mens te etaleren.

Applaus dat levenslang wegsterft.

Het is goed dat je zelfbewust bent, man, maar niet op die manier.

Democratie vandaag is niet anders dan een nieuw samengesteld en disfunctioneel gezin. Toch behoudt ze de intentie om een gezin te zijn.

"Waarom is het zo moeilijk om het eigen ongelijk toe te geven?

“Er zijn een aantal psychologische mechanismen die ons nogal aan ons eigen gelijk doen vasthouden. Eén daarvan is de confirmation bias. Kort samengevat wil dat zeggen dat als we eenmaal ergens van overtuigd zijn, ons brein vooral zaken gaat zoeken die daarmee in overeenstemming zijn. In een onderzoek dat dat mooi illustreert, werd er aan mensen gevraagd hoe zij dachten dat er gereageerd zou worden als ze met een groot litteken op hun gezicht over straat zouden lopen. Vervolgens lieten ze een visagiste zo’n litteken op hun gezicht aanbrengen, maar vlak voor ze de straat op werden gestuurd, werd het zonder dat ze het doorhadden weggehaald. De proefkonijnen dachten met andere woorden dat ze met een groot litteken rondliepen, terwijl ze in werkelijkheid ongeschminkt waren. Na een halfuurtje rondwandelen vroegen de onderzoekers hen hoe de mensen op hun litteken hadden gereageerd. Hun reacties: ze waren geschokt door hoe de mensen hen hadden aangestaard, of hen net hadden willen mijden. Zo zie je maar dat als je ergens echt van overtuigd bent, je daar altijd bevestiging voor zal vinden. Je opvattingen kunnen je oogkleppen worden."" (DM, 23/09/23)

Je hebt een stoel, je zit op een stoel, je bent een stoel.

Hedendaagse literatuur zonder complexen, zonder haken en ogen, glad.

Society, you're a crazy breed / I hope you're not lonely without me

Het poreuze zelf

Maar ik heb een leven lang niets gedaan. Jij hebt een gezin gemaakt.

Maar vanuit welk standpunt zou hij dan praten? Een vast?

Sugar Man

Psychoanalyse: zweethut voor de geest.

Als het warm en droog is, ga dan bij valavond naar buiten en zoek in de stad naar geschikte bomen en palen en hang matten op. Tussen zonsondergang en zonsopgang liggen verspreid in de stad honderden mensen te wiegen, te slapen en te dromen. Zo ontstaat een nieuwe hangcultuur. Laat die matten hangen zodat ook overdag mensen tussen zonsopgang en zonsondergang kunnen slapen, wiegen en dromen. Het is voor wie overdag of 's nachts uit werken gaat, flaneert of lanterfant geruststellend te weten dat er plek is in de hangcultuur. Ook voor de vele daklozen wordt zo een nieuwe en gedeelde thuis gemaakt.

De volwassen man is een verdachte. De volwassen man is een verdacht figuur. Een stelling, een tribune. Een man van dertig kijkt samen met zijn zoon van zeven naar het spektakel van de volwassen man. Er ritselt iets.

Hij kan geen academische lezing geven. Want hij is een zwarte vlek, als een plas inkt, waarin hij zijn pen doopt, zonder te weten wat volgt. En dat besef vindt hij onwaardig. Het is geen lezing waardig.

Sfeerwerpen, voorlaatste.

"Ultimately, I never liked life well enough' (Youth, Paolo Sorrentino, 2015)

Zullen we elkaar in elkaars tijd laten tot we elkaar zoals vanouds nieuw ontmoeten?

Ook de prostituee was heel behulpzaam. En als morgen ook de non-binaire prostituə zich gedienstig toont, is gans de mens geobjectiveerd en gedomesticeerd.

Taste of Cherry (Abbas Kiarostami, 1997)

Depersonalisatie. De ongeschoeide karmelietessen.

De prostitué was heel behulpzaam.

Zou het kunnen dat iedereen vandaag voor het eerst voor het eerst leeft?

Als essayist vind ik hem heel getalenteerd, maar als romancier is hij een pennenzak.

Dagboeken zijn vervangen door zelfhulpboeken (bv. Swartenbroux of Van Groningen), waarin de dagelijkse, trage beschouwing is verruild voor snel soms bezeten sleutelen aan de machine. Dat ik is de machine, waaraan niet valt te ontsnappen, maar ze graaft zich nu steeds dieper in en niet langer uit. Dat is ook een vorm van niet zo ecologische landbouw.

Aftersun (Charlotte Wells, 2022)

Je moet schipperen, niet te hard en niet te zacht zijn voor jezelf.

Brazil (Terry Gilliam, 1985)

De dood van Ivan Iljitsj

Columnisten die ook vandaag nog wijdbeens in strakke jeans opgewonden het klavier beroeren. Hun straffe, meesmuilende, tongue-in-cheek uitspraken, nee eerder als een hond die staat uit te hijgen, doen hen een hele man, zoals die man van de wereld van vroeger, voelen; de atavistische man. 

Het leven was nog niet begonnen of het was al klaar met hem.

Na de vernedering zegt hij: 'Ik ben blij dat ik je een goed gevoel geef.'

"Oud ijzer, koper, lood en zink, versleten batterijen, oude wrakken van auto's." -- Liturgie van de stad.

Die ziekte gaat hem uiteindelijk genezen.

Hij kan maar denken met de middelen die hij heeft.

Hij kan maar kijken naar wat hij kan zien.

Hij kan maar horen wat hij doof selecteert.

Hij kan maar voelen via geijkte zenuwbanen.

Hij kan eigenlijk niet zoveel.

Zoveel facetten aan verslaving. Veel verslaafden zijn controlefreaks. Ze aanvaarden niet dat het (dikwijls getraumatiseerde) denken en voelen, vloeit. Ze willen het zelf in de hand houden, zelf bepalen hoe er wordt gevoeld. Zij doen aan zelfmedicatie. Dan loopt het door de herhaling en de toenemende tolerantie mis en zitten ze vast in een rad van onfortuin. En je hebt ook de suïcidalen, die tot op de grens gaan, tot in het verdwijnpunt van de roes. Ze willen niet echt dood, maar ze willen de dood bij leven. Of prozaïscher: ze willen naar de plek waar het ik ophoudt. Maar natuurlijk loopt ook dat fout. De verslaafde maakt in beide gevallen van zichzelf een object en wordt uiteindelijk een automaat.

Geloof niet in mensen die met grote nadruk beweren dat ze hun ego hebben losgelaten, tenzij ze bedoelen dat ze hun ego als een hond los laten lopen.

- Hoe komt het dat hij er zo jong blijft uitzien?

- Dat is omdat hij niet leeft.

- Hij is dood?

- Rmi lam bar do.

Hij is radicaal, zegt men. Wat zou dat toch kunnen betekenen? Zou het willen zeggen dat hij radicaal is?

0
Pogingen tot persoonlijkheid:
-17

Ofwel weet ik niets over hem en mag ik ook niet over hem praten. Ofwel ken ik hem zo goed dat ik ook niet over hem kan praten, omdat ik hem dan met stopverf dicht. Dus in beide gevallen moet ik zwijgen. Misschien kijk ik hem nog eenmaal in de dode ogen. Of ik kijk weg. 

Leven tegen beter leven in.

Dat zijn vader geen voltooiing kent.

Hij is moe van het zorgen, maar kan ook niet niet-zorgen.

Op een bepaalde leeftijd, tussen veertig en vijftig of zelfs ouder, breken mensen, net als een onhandig gebroken cuttermes. Ze snijden nog maar nu net iets anders door hun gegeven leven. 

- Ik weet dat je schrijft. Maar publiceer je nog?

- Ja, onlangs nog.

- Wat is de titel?

- Dat zeg ik niet.

- Waarom niet?

- Omdat ik onder een pseudoniem publiceer.

- Ben je succesvol?

- Ja, enorm. 

- Proficiat.

- Het valt niet te bewijzen.

Ongeveer hier ben ik gevallen in de eeuwigheid.

20/02/1973 -- 20/02/202X

Hij zag eens, tijdens een wandeling ver buiten de stad, een boer op zijn veld. Wat was hij toen graag boer en veld tegelijk geweest.

Woord van de week
"leefbuurt"
Het gemeentebestuur van Dilbeek gaat een woonwijk omvormen tot een leefbuurt. (...)
(Team Taaladvies - Vlaamse overheid)

Stelligheid leek vroeger leeftijdsgebonden. Hoe ouder, hoe stelliger. Vandaag lijken alle leeftijden op stelten te staan.

de taboes van de roes

In de zomer had hij het koud en in de winter warm.

Geluid komt altijd van ergens. Als je geluid overal met je meedraagt, komt het van nergens. Dat ben jij. 

Hij kan niet onder de lat door en hij kan er niet over. Dus zit die oude jongen al heel zijn leven op de lat te wiebelen. Zijn talent is niet ondermaats maar ook niet bovenmaats. 

Zo zien wij de kinderen van vandaag, als toppunten van volwassenheid, meteen verdorven, meteen gereinigd vanuit de spuitzak, meteen gans dat leven alsof het al ten einde was geleefd en overschouwd. En zo komt het leven achteraf ter sprake, nog voor het daadwerkelijk wordt geleefd.

Let op met mensen die zichzelf empathisch noemen. Let ook op met mensen die beweren over een grote mensenkennis te beschikken.

Je bent zo vol van jezelf. Ik verkies lege mensen. Die zijn meestal voller.

Ik weet ongeveer wat hij geschreven heeft, maar het heeft hem als mens niet gemaakt.

Een gemeenschap van fishsticks.

Non finito

Hij wou eerst schrijver worden. Toen dat niet lukte, is hij jaren later dan maar begonnen te schrijven.

De wereld zal er beter aan toe zijn als we de dood opnieuw in het leven roepen.

Sommige mensen geven je vleugels. Sommige mensen knippen je vleugels. Te verkiezen zijn de mensen die niets doen.

Als het goed is, dan is het goed. Als het niets is, dan is het niets. Als er twijfel is, dan moeten we praten.

De ongeschoeide karmelietessen.

Er is iets dat jullie niet begrijpen en dat vind ik (ge)jammer.

"Topmodel en stijlicoon."

 "Europe, After the Rain"

Als je met iemand wil praten, luister dan naar Monk. 

Hij kan niet zonder ferme standpunten. Dus met het oog op periodes waarin hij geen standpunten heeft, trekt hij ze alvast op flessen.

Hij is de cultuur van de in eigen moestuin geoogste inheemse cultuur.

Hij zag hoe de jongeman zich heeft bekwaamd in het door de knieën zakken, met een opmerkelijke souplesse, overeenkomstige gelaatsuitdrukking, en hoe hij zich als een geboren kunstenaar een leven lang verder zal bekwamen in het door de knieën zakken en in het laten zien van het door de knieën zakken en als hij geluk heeft zal de jongen, ook als oude man, applaus oogsten, het soort applaus waarvoor men op de knieën gaat.

"Die mens daar is veel mooier dan deze schrijver hier." 

Het is een leugen om als een leugen tegenover leugens te staan. Het is allemaal heel teleurstellend.

In het Zuid-Nederlands is het gemakkelijk om de schijn van literatuur te wekken als ge maar veel ge-ge-t. Ge zit dan bijvoorbeeld in uwen fauteuil en trekt eens aan uwen pijp terwijl ge peinst over die smerige oorlog in Oekraïne. Ge hebt het altijd normaal gevonden dat ge tegen uzelven spreekt alsof ge tegenover een ander zit en dat ge met verbazing luistert naar wat ge weeral te denken hebt, bijvoorbeeld over den oorlog in Oekraïne. Het mombakkes van Poetin trekt uwen kop scheef. Ge kunt daar niet aan uit. Ge hebt deze ochtend nog maar net de prut uit uw ogen gewreven en nu spreekt ge al met uzelven op het toneel van de wereld in uwen floeren fauteuil. Met elken wolk die ge blaast, daalt zo'n antieken mist neer en ge ziet patattenvelden, zelfs al zit ge in de koekenstad. Dat moeten de patatten van bompa zaliger zijn. Ge weet dat ge in gedachten afdwaalt en dat ge beter bij de les zou blijven, maar ge weet ook dat het moeilijk filosoferen is vanuit uwen floeren fauteuil en dat ge nog maar pas wakker zijt. 

Denkoefening. Vraag aan vaders: 'Als je zoon niet je zoon zou zijn, zou je hem dan als vriend willen?'

Als ideologie een kamer zou zijn, dan zou je er moeten kunnen wonen. Dus als een of andere groepering in de samenleving een plan voor de gemeenschap zou hebben, dan zou het de blauwdruk moeten zijn van een kamer waar het goed toeven is. Er zijn veel mensen die niet kunnen thuiskomen omdat er geen ideologie voor hen bestaat. Als ze geen geld, geen huis en geen baan hebben, dan hebben ze immers ook geen ideologie, behalve die van de mensen die geld, een huis en een baan hebben en van wie sommigen besluiten om voor hen te zorgen. Ze hebben dus de ideologie van een ander en ze zijn er niets mee, behalve misschien bed, brood en bad, van waaruit niet privaat kan worden gedacht, dus hebben ze geen eigen ideologie, behalve die van de uitsluiting. Maar ook de ideologie van huis, baan en geld biedt op zich niet voldoende onderkomen voor wie arm van geest is. 

"Life for him had the quality of a performance, and being called on to perform within that performance was too much." (D.T. Max)

Stoppen met alcohol lost ook niet alles op.

Het is gedaan met de menselijke existentie. Die is ten einde. Er kan niet meer over worden geschreven, gesproken, gezongen, geschilderd… zonder het esthetische oordeel te honoreren. Als het niet rijmt of swingt, dan is het niet gevoeld. Zonder het grote gebaar geen slachtofferschap. Zonder adjectief geen zelfstandig naamwoord. Ach, ik moest door een hel om mijn ongeluk te bezweren. De eenzaamheid is enorm; ik wilde daar graag kond van doen; elk woord heb ik gewogen als een diamant in mijn hand. De heroïek van elk individu is de bovenmenselijke existentie van elk individu. Ach jongen toch, wat jij hebt meegemaakt. Ach meisje toch, niemand is je voorgegaan. Je bent one of a kind.

Soms lijkt het verschil niets uit te maken.

Alles maakt het verschil.

Het maakt niet uit.

Zonet gelezen in een vacature voor de functie van maatschappelijk werker, als voorwaarde om in aanmerking te komen: "Zichzelf kunnen inschatten en beoordelen zodat men een correct zelfbeeld bekomt."- .........

Vrijdag volgt de tweede vaccinatie. Stel dat dit een maandelijks gebeuren wordt. Tijdens de eerste vaccinatie, twee weken geleden, leek het wel of we met het voltallige personeel ter communie gingen. We stonden in een lange rij aan te schuiven voor het kabinet van de dokter, die in een witte jas onze identiteitskaart aannam en ons registreerde. We kregen een kaartje met het bewijs van onze vaccinatie. De liturgische handeling werd uitgevoerd door de verpleegster, waarna we verheugd door de gemeenschap werden opgenomen.

"Alleen huizen en natuur. En een paar mensen. Meer niet. Maar het blijkt genoeg voor hen om gelukkig te zijn." (Canvas, 6/3, 19u52)

"sensitivityreaders met verschillende achtergronden" (DS, 26/2)

Wat als Don DeLillo de regisseur is van deze wereld, nu de buitenwereld meer en meer begint te lijken op de binnenwereld van zijn romans? 

Leven is helemaal niet moeilijk. Dat maakt het moeilijk.

"Een kilometer verderop heeft Yohann (23) uit Lyon iets meer geluk. Aan een bouwwerf langs het kanaal Brussel-Charleroi vond hij een stopcontact, waardoor hij die avond stroom heeft in zijn aftandse caravan, die hij overdag zelf voortduwt door de hoofdstad. ‘Ik ben nog jong, ik lig liever hier, met mijn vijf honden, dan in een opvangcentrum’, zegt de Fransman. Hij rilt van de kou. Boven zijn caravan torenen 132 nieuwbouwappartementen uit. Volgens een reclamebord van de projectontwikkelaar slaapt Yohann op ‘de meest trendy locatie van Brussel’." (DS, 12/2)

Meditatie, in de interessantere bijna vergeten betekenis (cf. Marcus Aurelius), over het woord "stopcontact" maakt dit korte nieuwsbericht tot een vuistdik boek.

Dat ik na dagen gescheiden, zoals wij leven, thuiskom en tegen mijn vrouw zeg: 'Ik heb een stopcontact gevonden.'

Vandaag in een mail van mijn werk gelezen: "Vanaf 15/2 zou vaccinatie starten in residentiële collectiviteiten." Ik dacht dat de opsteller van dienst een en ander ambtelijk compliceerde, maar het blijkt te kloppen: ik werk voor een residentiële collectiviteit.
Google verwijst meteen door naar de maatregelen betreffende de pandemie. "Residentiële collectiviteiten" (mv.) levert als zoekopdracht slechts 756 resultaten op. Dus toch geen courant woordgebruik.
Volgens Wikipedia is een collectiviteit "een groep die dusdanig groot is, dat niet alle leden interactie met elkaar hebben, maar waarbij nog wel sprake is van gedeelde waarden, doelen en saamhorigheid". Dat lijkt me alles bij elkaar gewoon een doel en nooit een verworvenheid.
Dat een collectiviteit zich tussen de muren van een fysieke residentie ontwikkelt, is te absurd voor woorden en in onze tijd onmogelijk, behalve misschien en uiterst zeldzaam binnen de kleinst mogelijke denkbare residentiële collectiviteit van het gezin, op voorwaarde dat niet alle leden interactie met elkaar hebben.

Gehoord: "De geest van onze samenleving loopt al decennia mank, maar dat nu ook het lichaam mank loopt?"

Sommige schrijvers willen schrijver zijn. 

"A broadcaster once asked him why he thought the public is so interested in this topic particularly. “I said, ‘Look, people find the situation on Earth to be so depressing that they’re looking for exciting news from the sky.” He shakes his head. “The situation is so dire here.” Then he searches his mind for a name. “Oscar Wilde! Oscar Wilde said, ‘We’re all in the gutter, but some of us are looking at the stars.’ I think that captures it.”" (Professor Avi Loeb, The Guardian)

Toen ik hem vorige nacht, ondanks de nachtklok, de straat opstuurde, zei ik hem: "Weet dat je een narcist bent, niet de waterige, tranerige narcist die de doorsnee schrijver is, maar de echte narcist die klinisch beschreven werd. Dat hoeft niet erg te zijn. Je kan daar mee leven. Zoek je een goede psycholoog of godbetert psychiater en vraag hem of haar wat het precies inhoudt een narcist te zijn. Inzicht in wie je bent zal je redden. Beschouw voortaan de narcist die in je huist als een godheid. ga in dialoog met die godheid, val af van je geloof en leef als een ongelovige narcist." En hij ging de nacht in, sluipend langs de gevels, in de hoop dat de politie hem zou opmerken.

- Voor mij gaat het om alles wat identiteit belichaamt, eigenlijk.
- Dat is veel.
- Ja.
                                                                                Klara, 10u40

Je kan geen sociale sector voeren zonder sociaal model, kortom zonder ideologie.

Het liberalisme was ooit een ideologie - dit neo is dat niet of ex negativo: het is wat overblijft als elk denkbeeld, elke reflectie zijn weggesneden en slechts de automaat van de markt rest.

Voor wie gekwetst en arm is, is er niets.

Wie gekwetst en bemiddeld is, vindt dagelijks af en toe soelaas, doorgaans via de zintuigen smaak, tast en zicht.

Ook wie arm is en niet gekwetst, vindt dagelijks af en toe troost in de verbeelding en het denken - voor iedereen toegankelijk.

Maar voor wie arm en gekwetst is, is onze samenleving - what's in a word - een ruïne.

Ook in de ruïne valt er veel te denken en te verbeelden, maar wat er wordt gedacht en verbeeld neigt doorgaans naar de ruïne.

'Dat neemt evenwel de fundamentele tegenstrijdigheid in zijn optreden niet weg: hij etaleert zijn afschuw van de mensen nu juist tegenover wezens die hij beweert helemaal niet nodig te hebben. Blijkbaar heeft hij dat wél, namelijk als klankbord. En daarmee komt hij in tegenspraak met zichzelf. Een geslaagd zelfportret van een misantroop is dus eigenlijk onmogelijk. Een echte mensenhater verdrijft zijn soortgenoten met peren of liever nog met stenen, of hij wijst hun de boom waaraan ze zich kunnen ophangen. Hij wordt voor ons pas interessant als we weten wat hij precies tegen ons heeft. Maar zodra hij dat gaat uitleggen heeft hij al een eerste concessie gedaan.' (Chamfort, de lachende mensenhater, Evert van der Starre; 2000)

Probeer voor een ander niet zo hard te zijn als voor jezelf. Je weet immers niet hoe hij voor zichzelf is.

Iaac Bashevis Singer: 'Een van de zwakzinnigste hartstochten van de moderne mens is het lezen van kranten om op de hoogte te blijven van het laatste nieuws. Het nieuws is altijd slecht en het vergiftigt je leven, maar de moderne mens kan niet leven zonder dit vergif. Hij moet gehoord hebben van al de moorden, al de verkrachtingen. Hij moet weten van al de krankzinnigheden en foutieve theorieën. De krant is hem nog niet genoeg. Hij speurt naar nog meer nieuws op radio of televisie. Er worden tijdschriften uitgegeven die al het nieuws van de week nog eens opsommen, en daarin herlezen de mensen wat deze of gene boosdoener voor misdaad heeft begaan en wat alle idioten weer hebben gezegd.' (1973)