Maar er is iets heimelijk belachelijks aan deze persoon die dagelijks grote woorden op het blad zoent en voor die afdrukken eeuwige liefde verwacht, als in een onaflatende tongkus die nauwgezet de figuren volgt van al het wijze en inlevende dat hij gestolen heeft, maar wanneer de ingebeelde soeverein zijn peeskamertje verlaat en zich gedwongen ziet zich onder vrienden en familie te begeven, craqueleren zijn lippen tot bloedens toe, is elk woord op zijn minst onbeholpen en in zijn uiterste vorm losgeslagen, en moet hij na alle ongelukken snel terug naar zijn peeskamertje om de plooien glad te likken of de scheuren met speeksel te dichten.
