"Daarom werd en wordt er door elke beschaafde samenleving nog steeds voor gezorgd dat denkers een zekere mate van bescherming genieten tegen de gewone spanningen en lasten van het maatschappelijk leven. Kluizenaarshutten, kloosters, universiteiten en onderzoekslaboratoria, bedelnappen, schenkingen, het mecenaat of een toelage uit overheidsgelden - dat zijn de voornaamste methoden die de werkende leden van de samenleving gebruikten om die zeldzame soortgenoot, de religieuze, filosofische, kunstzinnige of wetenschappelijke peinzer te ontzien. (...) Wie van nature contemplatief is, zal de strijd om het bestaan en om maatschappelijk gezag moeten aangaan zonder enige vorm van bescherming. Meestal is het gevolg dat hij óf jong sterft, óf zich zo wanhopig stort op de taak om in leven te blijven, dat hij voor niets anders aandacht heeft. In dat geval zal de overheersende filosofie die van de geharde, extraverte, daadkrachtige mens zijn." (Aldous Huxley; 1944)